بحران آب امروز به واقعیتی تأثیرگذار بر امنیت غذایی و معیشت روستایی تبدیل شده است. در این میان، زنان کشاورز در مناطق کمبرخوردار نقشی کلیدی اما کمتر دیدهشده در مدیریت مصرف آب از مزرعه تا خانه دارند، درحالی که دسترسی آنان به آموزش مناسب بسیار محدود است.
آموزش زنان کشاورز نه تنها مسئلهای عدالتی، بلکه راهکاری عملی برای افزایش بهرهوری آب است. این آموزشها باید با شرایط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی زنان سازگار باشد تا بتوانند رفتارهای مصرف را بهطور مؤثر تغییر دهند، چرا که برنامههای توسعه بدون مشارکت فعال زنان به نتیجه مطلوب نمیرسند.
موانع عمدهای مانند طراحی مردمحور برنامههای ترویجی، محدودیتهای اقتصادی و شکاف دانشی، مشارکت زنان را مختل کرده است. بااینحال، آموزشهای مشارکتی و بومی که دانش محلی زنان را به رسمیت میشناسد، میتواند این چالشها را کاهش داده و به راهحلی مؤثر برای مدیریت پایدار آب تبدیل شود.
