در پی اعتراضات معیشتی، شبکههای فارسیزبان خارجی با استراتژی «سیاسیسازی اجباری ورزش» به جذب پیشکسوتان و ورزشکاران ایرانی روی آوردهاند. این رسانهها با ایجاد «توهم اکثریت» در فضای مجازی، ورزشکاران را تحت فشار برای موضعگیریهای رادیکال قرار میدهند.
این اقدام با «توزیع نابرابر هزینه» همراه است؛ مجریان در امنیت خارج، ورزشکار داخل را به قمار آینده حرفهای وامیدارند. نتیجه، تبدیل ورزشکاران به «سلبریتیهای یکبارمصرف سیاسی» و دورشدن از دغدغههای واقعی مردم است.
