دسته: آموزش

یک چالش دانشجویی به نام “روزه تکنولوژی” در کالج سنت جان باعث شد تعداد زیادی از دانشجویان از وسایل الکترونیکی خود دور شوند. این برنامه که به مدت شش روز طراحی شده بود، هدفش کاهش وابستگی به تلفن های هوشمند و اینترنت بود. برخی از شرکت کنندگان به وضوح ذهنی رسیدند، در حالی که دیگران فقط سعی داشتند دوستان خود را پیدا کنند.

مری کلر فاگان، یکی از سازمان دهندگان این رویداد، توضیح داد که دانشجویان مدتها بود درباره نیاز به استراحت از تلفن های خود صحبت می کردند. آنها در طول این چالش، تجربیات متفاوتی داشتند، از احساس آزادی تا سردرگمی در یافتن دوستان بدون استفاده از تکنولوژی.

این رویداد در خوابگاه مریخیسن در کالج سنت جان در سانتا فه برگزار شد و با استقبال قابل توجهی روبرو گردید. دانشجویان در طول این دوره، فعالیت های جایگزین مانند آشپزی و گفتگوهای حضوری را تجربه کردند که به گفته آنها، تاثیر مثبتی بر روحیه و روابط اجتماعی شان داشت.

لیا اسمیت، دانشجوی سال آخر کالج میدلبری و ورزشکار تیم غواصی، پس از نبرد با احساس طردشدگی در اکتبر گذشته خودکشی کرد. جستجوی گسترده صدها نفر از دانشجویان، دوستان و پلیس در محوطه دانشگاه پس از ناپدید شدن ناگهانی او نهایتاً به کشف جسدش در یک مزرعه منجر شد. دوستان لیا او را فردی با شخصیت درخشان توصیف می‌کنند که با خنده‌ای طنین‌انداز و روحیه‌ای خاص در خاطرها باقی مانده است.

هیجان فعلی هوش مصنوعی، علاوه بر افزایش ثروت میلیاردرهای شناخته‌شده‌ای چون جنسن هوانگ از انویدیا و سام آلتمن از اوپن‌ای‌آی، موج جدیدی از میلیاردرهای «کاغذی» را از استارتاپ‌های کوچک‌تر ایجاد کرده است. بنیان‌گذاران شرکت‌هایی مانند Scale AI (با سرمایه‌گذاری ۱۴.۳ میلیارد دلاری متا)، Cursor (با ارزش‌گذاری ۲۷ میلیارد دلاری) و استارتاپ‌های مطرح دیگری در حوزه جستجو، ربات‌های انسان‌نما و نرم‌افزارهای حقوقی، با افزایش نجومی ارزش شرکت‌هایشان در سال جاری به باشگاه ۹ رقمی‌ها پیوسته‌اند.

این افراد جدید، که ثروت آن‌ها عمدتاً ناشی از سهام شرکت‌های خصوصی با ارزش‌گذاری بالا است، ممکن است به کارگزاران قدرتمند آینده سیلیکون ولی تبدیل شوند، مشابه میلیاردرهای ایجادشده در دوران رونق دات‌کام دهه ۱۹۹۰ که بعدها در موج‌های فناوری بعدی سرمایه‌گذاری یا هدایت کردند.

با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که این ثروت می‌تواند زودگذر باشد. جی داس، از شرکت سرمایه‌گذاری سافایر ونچرز، این میلیاردرهای جدید را به بارون‌های راه‌آهن عصر طلایی دهه ۱۸۹۰ تشبیه کرده و تأکید می‌کند که پرسش کلیدی این است که کدام یک از این شرکت‌ها دوام می‌آورند و کدام یک از این بنیان‌گذاران واقعاً به میلیاردرهای واقعی تبدیل می‌شوند، نه صرفاً میلیاردرهای کاغذی.

شهردار منتخب نیویورک، زهران ممتنی، در یک چرخش سیاستی چشمگیر، اعلام کرد که دیگر به دنبال پایان دادن به کنترل شهرداری بر مدارس این شهر نخواهد بود. این تصمیم همزمان با معرفی کمار ساموئلز به عنوان رئیس جدید سیستم آموزشی نیویورک، بزرگترین سیستم مدرسه‌ای کشور، اتخاذ شد.

ممتنی که پیشتر در کمپین انتخاباتی خود کنترل شهرداری را به دلیل حذف صدای معلمان، والدین و دانش‌آموزان از تصمیمات مهم مورد انتقاد قرار می‌داد، اکنون استدلال می‌کند که با وجود مخالفت با نحوه اعمال قدرت شهردار قبلی، مسئولیت‌پذیری شهردار در قبال نتایج مدارس ضروری است. او قصد دارد از مجلس ایالتی درخواست تمدید کنترل خود بر مدارس را داشته باشد.
این تغییر موضع احتمالاً از سوی برخی رهبران آموزشی با استقبال روبرو خواهد شد، اما ممکن است خانواده‌هایی را که امیدوار به تغییر مدل مدیریتی بودند ناامید کند. ممتنی قول داد رویکرد جدیدی در کنترل شهرداری در پیش گیرد که مشارکت جامعه را نه تشریفاتی، بلکه ملموس و عملی می‌سازد.

کوین روز، ستون‌نویس فناوری نیویورک‌تایمز و مجری پادکست پرطرفدار «هارد فورک»، در گفت‌وگویی اختصاصی به بررسی محصولات هوش مصنوعی مورد استفاده‌اش، استراتژی‌های بهبود عملکرد چت‌بات‌ها و علاقه‌اش به جاروبرقی‌های رباتیک پرداخته است.
این مصاحبه جذاب که در برنامه «شو وایرکاتتر» منتشر شده، نکات کاربردی و بینش‌های ارزشمندی را برای علاقه‌مندان به فناوری‌های نوین ارائه می‌دهد و شنوندگان پادکست هارد فورک را به وجد خواهد آورد.
تیم تولید پادکست همچنین از انتشار اپیزود ویژه «تصمیم‌های سال نو فناوری» در روز جمعه خبر داده و از مخاطبان خواسته‌اند نظرات خود را از طریق ایمیل و شبکه‌های اجتماعی با آن‌ها به اشتراک بگذارند.

دانشگاه ایالتی نیو کالج فلوریدا تحت مدیریت جدید محافظه‌کاران، تحول اساسی را تجربه می‌کند. با تصمیم رون دسانتیس فرماندار جمهوری‌خواه، برنامه درسی سنتی غربی با محوریت متونی مانند «ادیسه» هومر جایگزین دوره‌های مطالعات جنسیتی شده و دانشکده با استخدام اساتید محافظه‌کار و ایجاد تیم‌های ورزشی جدید، هویت لیبرال پیشین خود را کنار گذاشته است.

این تغییرات که توسط هیئت مدیره جدید اجرا شده، واکنشی به تصور «حباب ایدئولوژیک» لیبرال در دانشگاه محسوب می‌شود. ریچارد کورکوران رئیس جدید دانشگاه، محیط قبلی را «باشگاهی برای افراد هم‌فکر» توصیف می‌کند. اکنون با الزام قانون ایالتی جدید، همه دانشجویان موظف به گذراندن دوره هفت‌هفته‌ای «ادیسه» هستند.

این تحول آموزشی با انتقادات و تأییدهای گسترده روبرو شده است. از یک سو، محافظه‌کاران آن را احیای آموزش کلاسیک می‌دانند و از سوی دیگر، منتقدان معتقدند یک حباب ایدئولوژیک جایگزین دیگری شده است. اساتید جدیدی مانند اسپنسر کلاون با گرایش‌های محافظه‌کارانه و مخالفت صریح با آموزه‌های لیبرال، نماد این تغییر جهت هستند.

بررسی جدید نشان می‌دهد که با معرفی یک فرآیند ساده‌تر اعلام ورشکستگی، نرخ موفقیت وام‌گیرندگان دانشجویی برای بخشودگی بدهی‌های خود به ۸۷ درصد رسیده است. پیش از این، بسیاری از افراد به دلیل پیچیدگی و هزینه‌های بالا از این اقدام صرف‌نظر می‌کردند.

این تغییر چشمگیر که بیش از دو برابر نرخ دو دهه پیش است، عمدتاً به دلیل دستورالعمل‌های شفاف دولت بایدن و معرفی فرم‌های ساده‌تر ۱۵ صفحه‌ای برای ارائه پرونده‌ها محقق شده است. این تحول، روایت قدیمی «غیرممکن بودن بخشش وام دانشجویی» را به چالش کشیده است.

پروفسور جیسون ایولیانو از دانشگاه یوتا که این تحلیل را منتشر کرده، تأکید می‌کند که این نرخ موفقیت “به طور چشمگیری بالا” است و نشان می‌دهد وام‌گیرندگان مضطرب بیشتری باید از این مسیر قانونی ساده‌شده استفاده کنند.

جان کری، استاد ادبیات دانشگاه آکسفورد و منتقد سرشناس، که با نگاهی نقادانه به نخبگان فرهنگی و ادبی حمله می‌کرد، در ۹۱ سالگی درگذشت. او به مدت نیم قرن یکی از چهره‌های پارادوکسیکال ادبیات بریتانیا بود و با نوشته‌هایش سنت‌های ادبی و روشنفکری را به چالش می‌کشید.
کری در کتاب‌هایی مانند «روشنفکران و توده‌ها» (۱۹۹۲)، نویسندگان مدرنیست مانند ویرجینیا وولف و دی.اچ. لارنس را متهم کرد که عمداً آثار پیچیده می‌نویسند تا از درک عموم جلوگیری کنند. او در نقدهایش برای «ساندی تایمز» به مدت ۵۰ سال، به باورهای رایج و مقدسات ادبی حمله می‌کرد.
او در آکسفورد نیز به عنوان استاد ادبیات انگلیسی، شخصیتی جسور و بی‌پروا بود و گاهی در جلسات دانشگاهی، اگر حرف‌های پرمدعایی می‌شنید، جلسه را ترک می‌کرد. جیمز وود، منتقد، درباره او نوشت: «او به ما کمک می‌کند تا همانند او، از نخبگان متظاهر و روشنفکران پوچ‌گرا بیزار شویم.»