شرکت نفتی چورون، به عنوان آخرین غول نفتی آمریکایی فعال در ونزوئلا، با وجود تحریمها و فشارهای سیاسی به فعالیت خود ادامه داد. این شرکت با استراتژی صبورانه و لابیگری مؤثر، مجوز تداوم فعالیت را از دولت ترامپ گرفت و اکنون با تغییر شرایط سیاسی در این کشور، در موقعیت ممتازی برای گسترش عملیات و بهرهبرداری از فرصتهای جدید قرار دارد.
چورون برخلاف رقبایی مانند اکسون موبیل و کونوکو فیلیپس که پس از ملیشدن بخشی از صنعت نفت ونزوئلا توسط هوگو چاوز، این کشور را ترک کردند، تصمیم به ماندن و همکاری گرفت. مایک ویرث، مدیرعامل چورون، معتقد بود که ترک کشور در پی هر اختلاف با دولت، به معنای از دست دادن فرصتها در سطح جهانی است.
اکنون با دستگیری نیکولاس مادورو و افزایش فشار برای جذب سرمایهگذاری خارجی، چورون بهعنوان بازیگری آشنا با بازار ونزوئلا، آماده بهرهبرداری از بهبود احتمالی شرایط است. این شرکت نشان داده که با تحمل ریسکهای سیاسی و حفظ حضور بلندمدت، میتواند از تحولات آینده سود ببرد.
شرکت چورون و شرکایش پس از سرمایهگذاری ۴۸ میلیارد دلاری برای توسعه میدان نفتی تنگیز در قزاقستان، با چالشهای جدیدی روبرو شدهاند. این میدان که بیش از سه دهه است نفت تولید میکند، اکنون با حملات اوکراین به خط لوله صادراتی و مذاکرات دشوار برای تمدید قرارداد تا سال ۲۰۳۳ مواجه است. میدان تنگیز نهتنها نقش کلیدی در اقتصاد قزاقستان دارد، بلکه برای چورون و اکسون موبیل نیز منبع درآمد مهمی محسوب میشود.