بلندمرتبهسازی به عنوان راهحلی برای صرفهجویی در مصرف زمین و تأمین مسکن مطرح شده است، اما اجرای نادرست و مکانیابی نامناسب آن میتواند به تشدید آلودگی هوا، فشار بر زیرساختها و کاهش کیفیت زندگی منجر شود. آیندهپژوهی و برنامهریزی جامع برای این پروژهها ضرورتی انکارناپذیر است.
عدم توجه به ابعاد اجتماعی، حملونقلی و زیستمحیطی در بلندمرتبهسازی، چالشهای جدی برای شهرها ایجاد کرده است. استان گیلان به عنوان یکی از مقاصد مهاجرت، نمونهای از این چالشهاست که نیازمند مدیریت هوشمند است.
بلندمرتبهسازی ذاتاً مخرب نیست، اما موفقیت آن به مکانیابی دقیق، رعیت ملاحظات شهری و دوری از تصمیمهای صرفاً اقتصادی وابسته است. بدون این موارد، این طرحها میتوانند به جای حل مشکل، بحرانهای جدیدی ایجاد کنند.