تحولات اخیر نشان داده است که برخوردهای کلی و اطلاعیه مبهم قضایی نه تنها بازدارنده نیست، بلکه به سلبریتیها اجازه میدهد تا با جسارت بیشتری افکار عمومی را تهییج کنند. این وضعیت که به عنوان «تروریسم مجازی» توصیف شده، نیازمند پاسخ حقوقی، رسانهای و اجتماعی است. فعالسازی شکایت خصوصی برای خسارتدیدگان، همراه با پیوست رسانهای و کارشناسی، میتواند به بازدارندگی پایدار منجر شود.
شکایت خصوصی به تنهایی کافی نیست و باید با اطلاعرسانی مستمر و شفاف همراه باشد تا افکار عمومی قانع شود. همچنین، روایتسازی اجتماعی از زبان خانوادههای درگیر و گروههای مختلف سنی میتواند به درک بهتر تأثیرات منفی این پدیده کمک کند. روانشناسان و جامعهشناسان نیز باید این تجربیات را به سطح تحلیل اجتماعی ارتقا دهند.
بازدارندگی واقعی تنها با پیگیری مستمر حقوقی و رسانهای محقق میشود. هرگونه عقبنشینی یا سکوت میتواند به طراحان آشوب فرصت دهد تا دوباره فعال شوند. بنابراین، ترکیب شکایت خصوصی، رسانهای و کارشناسی میتواند راهحلی مؤثر برای مقابله با این چالش باشد.
خبرگزاری رسمی فیلمی از مصاحبه با دو دختر نوجوان منتشر کرده که ادعا میکنند برای حضور در تجمعات پول دریافت کردهاند. در این گزارش، با اشاره به وضعیت خانوادگی و اقتصادی آنان، تلاش شده تا حضورشها بیاعتبار جلوه داده شود. انتشار مشابه ویدیویی از یک پسر جوان که از ترس خود را خیس کرده بود، بدون محافظت از هویت او، نیز پیشتر جنجالآفرین شده بود.
پژوهشگر حوزه فرهنگ و رسانه، علی مومنی، معتقد است سلبریتیها در ایران از سیاست بهعنوان ابزاری برای جلب توجه و تداوم شهرت استفاده میکنند. به گفته او، این الگو از اواخر دهه 80 تاکنون ثابت بوده و در بزنگاههایی مانند انتخابات یا ناآرامیهای اجتماعی تکرار میشود.