برچسب: نیکلاس مادورو

تحلیلگران میگویند حمله آمریکا به ونزوئلا و دستگیری رئیسجمهور این کشور میتواند به روسیه و چین بهانه لازم برای اعمال زور در سایر مناطق جهان را بدهد. اظهارات دونالد ترامپ که بر “تسلط بیچونوچرای آمریکا در نیمکره غربی” تأکید کرد، پاسخی مستقیم به روابط نزدیک مسکو و پکن با نیکلاس مادورو، رهبر اسیر شده ونزوئلا بود. اما در عمل، اقدامات ترامپ میتواند زمینهساز فرصتهای جدید برای این دو رقیب ژئوپلیتیک آمریکا باشد. این حمله غافلگیرکننده آمریکا به ونزوئلا، فضای جدیدی از عدم قطعیت را در عرصه جهانی ایجاد کرده است. متحدان و رقبا اکنون در تلاش هستند تا خود را با یک ابرقدرت تطبیق دهند که آماده استفاده از زور در خدمت یک سیاست خارجی مبتنی بر معامله و حق با زور است. برای روسیه و چین که مدتها رقبای اصلی آمریکا محسوب میشوند، این عدم قطعیت با فرصت همراه است. فیونا هیل، کارشناس روسیه در موسسه بروکینگز، این پرسش را مطرح میکند که اگر آمریکا حق دارد در حیاط خلوت خود تهاجمی عمل کند، چرا آنها نتوانند؟

کوبا با پایین کشیدن پرچم‌ها، کشته شدن ۳۲ مأمور امنیتی خود در حمله آمریکا به ونزوئلا را عزاداری کرد. این دو کشور متحد نزدیک هستند و ونزوئلا با ارسال روزانه ۳۵ هزار بشکه نفت، اقتصاد تحت تحریم کوبا را زنده نگه داشته‌است.
با سقوط احتمالی رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، کوبا ممکن است شریک اصلی انرژی خود را از دست بدهد. کارشناسان هشدار می‌دهند قطع این کمک‌ها می‌تواند به یک “فاجعه” اقتصادی و تشدید خاموشی‌ها و کمبودهای گسترده در جزیره منجر شود.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، ادعا کرده است که اقتصاد کوبا در آستانه سقوط است. در همین حال، تنها متحد نفتی باقی‌مانده برای کوبا روسیه عنوان شده است، اما ظرفیت آن برای جبران این خلا محدود است.

نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، دو شب قبل از دستگیری‌اش در مصاحبه‌ای تلویزیونی پیام صلحی به مردم آمریکا داد. او در این مصاحبه که در حال رانندگی در کاراکاس انجام شد، بر دوستی با آمریکا تأکید کرد و از دونالد ترامپ خواست به جای تهدید، راه صلح را در پیش بگیرد. مادورو در این گفت‌وگوی آخرین ساعات قبل از دستگیری‌اش، موفقیت‌های دولت خود در ونزوئلا را برشمرد و ادعا کرد که آمریکا به دنبال بهانه‌هایی برای حمله به کشورش است.

مهاجران ونزوئلایی در سراسر جهان پس از دستگیری نیکلاس مادورو، رئیس‌هور این کشور، به جشن و پایکوبی پرداختند. این دستگیری که با رهبری ایالات متحده انجام شد، امید تازه‌ای برای پایان حکومت مادورو و بازگشت به دموکراسی در ونزوئلا ایجاد کرده است. بسیاری از مهاجران در کشورهایی مانند شیلی، پرو و اسپانیا با پرچم‌های ونزوئلا به خیابان‌ها آمدند و این رویداد تاریخی را جشن گرفتند.

بر اساس آمار سازمان ملل، از سال ۲۰۱۴ حدود ۷.۷ میلیون ونزوئلایی (۲۰ درصد جمعیت) به دلیل مشکلات اقتصادی و نبود فرصت‌های شغلی از کشور فرار کرده‌اند. کلمبیا با میزبانی از ۲.۸ میلیون ونزوئلایی، بیشترین تعداد مهاجران این کشور را در خود جای داده است. بسیاری از این افراد اکنون به بازگشت به وطن خود امیدوارند، به‌ویژه پس از اعلام مقامات پرو مبنی بر تسهیل بازگشت آن‌ها بدون در نظر گرفتن وضعیت اقامتی‌شان.

با وجود شادی اولیه، برخی از مهاجران نگرانی‌هایی نیز درباره آینده ونزوئلا دارند. آن‌ها از وضعیت سیاسی و اقتصادی نامشخص کشور و تأثیر این تغییرات بر زندگی شهروندان ونزوئلایی ابراز نگرانی کرده‌اند. در کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، خیابان‌ها خلوت بودند و بسیاری از مردم در خانه‌ظر اخبار را دنبال می‌کردند، در حالی که برخی برای ذخیره مواد غذایی اقدام کردند.