مدح امیرالمؤمنین، امام علی(ع)، از موضوعات پرتکرار در شعر شاعران فارسیزبان اهل سنت در طول تاریخ بوده است. این ارادت نهتنها در میان شیعیان، بلکه در آثار اهل سنت نیز بهوفور دیده میشود و حتی در دورههایی مانند عصر امویان، باوجود سختگیریها، ادامه یافته است.
شاعران بزرگی مانند کسایی مروزی، فردوسی، و سنایی غزنوی با اشعاری درخشان به فضائل امام علی(ع) پرداختهاند. سنایی، بهعنوان یکی از پیشگامان شعر عرفانی، با نگاهی وحدتگرا، در کنار نعت پیامبر(ص)، مدح اهلبیت(ع) را نیز سروده است.
اشعاری مانند «بحر پر کشتی است لیکن جمله در گرداب خوف» از سنایی یا ابیات کسایی مروزی درباره «شیر خداوند جهان، حیدر کرار»، نشاندهنده عمق ارادت شاعران اهل سنت به امام علی(ع) است. این سنت ادبی تا امروز نیز در شعر فارسی تداوم دارد.
