دریاچه ارومیه، بزرگترین دریاچه آب شور خاورمیانه، طی دو دهه گذشته بر اثر خشکسالیهای مداوم، سدسازی گسترده و برداشت بیرویه آب، به بحرانی زیستمحطی تبدیل شده است. اگرچه بارندگیهای سال ۱۳۹۸ و طرحهای احیایی امیدهایی ایجاد کرد، اما ادامه خشکسالی و مدیریت ضعیف منابع آب در دهه ۱۴۰۰ روند بهبود را متوقف کرده است.
امروز بخش عمده این دریاچه به بیابانی نمکی تبدیل شده و تنها لکههایی کوچک از آب در آن باقی مانده. این وضعیت پیامدهای ویرانگری داشته است.
خشک شدن دریاچه ارومیه موجب طوفانهای نمکی، تغییرات اقلیمی محلی، کاهش تنوع زیستی، نابودی صنعت گردشگری و تهدید معیشت جوامع محلی شده است.